茉莉花: Ch.2-灰燼

第二章：灰燼

嗰晚，係一個好普通嘅夜晚。

我記得嗰日係星期六，我哋一家三口去咗赤柱食海鮮。樂樂好開心，佢話佢想食龍蝦，佢爸爸叫咗一隻好大嘅，樂樂見到隻龍蝦嘅時候，對眼發晒光。
我望住佢哋兩父子，覺得好幸福。我同自己講，呢個就係我想要嘅人生。

夜晚返到屋企，樂樂好快就瞓著咗。我同老公坐喺梳化度睇電視，佢攬住我，話：「Jasmine，多謝你。你係我遇到最好嘅女人。」

我笑住話：「你做咩呀？突然間咁感性嘅？」





佢冇答我，只係攬實我，攬咗好耐。

然後，我去咗瞓。

我唔知佢嗰晚做咗咩。我唔知佢收咗咩電話，睇咗咩訊息，面對緊咩壓力。我乜都唔知。我只係一個俾老公保護得好好嘅女人，一個完全唔知外面世界有幾殘酷嘅女人。

佢冇同我講。佢乜都冇同我講。

佢只係喺我同樂樂瞓著咗之後，行咗去士多房，攞咗我哋上次BBQ用剩嘅炭，然後閂埋房門。





我發咗一個好幸福美好嘅夢———

到我醒果陣望到嘅係天花板係白色嘅，牆係白色嘅，床單係白色嘅，連我嘅手指都係白色嘅。我嘗試郁吓隻手，但係冇力。我嘗試講嘢，但係喉嚨好似俾火燒過咁，發唔到聲。

有一個男人企喺我床邊。佢著住白袍，戴住眼鏡，個樣好後生，大概三十歲左右。佢見到我睜開眼，好似鬆咗一口氣。

「林小姐，你醒啦。」佢把聲好溫柔，溫柔到我有啲想喊。「你喺醫院，你已經瞓咗三日。你吸入太多一氧化碳，差啲救唔返。
你唔使驚，我地會照顧你，請您放心。」





醫院？我點解會喺醫院？

我個頭好痛。我合埋眼，嘗試記起啲嘢。赤柱。海鮮。龍蝦。樂樂嘅笑容。老公攬住我，話「你係我遇到最好嘅女人」。然後係一片空白。然後係呢度。

「我老公呢？」我把聲沙到幾乎聽唔到。「我個仔呢？」

佢冇答我。佢只係望住我，對眼好沉重。嗰種沉重，我見過。我阿爸走嗰陣，醫生都係用呢種眼神望住我阿媽。

我個腦海空白一片。

佢哋走咗。佢哋永遠都唔會再返嚟。