橙皮、橙汁、橙籽: Ch.7-表白

日子一日一日咁過，我發覺，我對阿蚊嘅感覺，已經唔單止係「照顧」咁簡單。

我好期待每日返到舖頭見到佢。我鍾意聽佢嗌我「橙哥哥」。我鍾意見到佢笑。我鍾意佢努力學嘢嗰個樣。

我知道，我鍾意咗佢。

但係，我唔知佢點諗。

佢得十九歲，我已經廿九。我大佢成十年。喺廣州呢個地方，三十歲仲未結婚，已經俾人覺得「年紀大」。我唔知佢會唔會介意，更加唔知佢屋企人會點諗。





有一晚收舖之後，我鼓起勇氣，同佢表白。

「阿蚊。」我叫佢。

「嗯？」佢望住我。

「我……有啲嘢想同你講。」我把聲有啲沙。

佢望住我，好似感應到啲咩咁，塊面開始有少少紅。





「我鍾意你。」我話。

佢冇出聲，只係望住我，對眼好大，好清澈。

「我知道我大你好多，我知道你可能覺得我好奇怪。」我繼續講。「但係我控制唔到。我每日返到舖頭，最想見到嘅人，就係你。我教你做嘢嘅時候，其實我好開心。我……我真心鍾意你。」

佢沉默咗好耐。

然後，佢笑咗。





「橙哥哥，你知唔知，我等咗你呢句說話好耐。」佢細細聲講。

我成個人呆咗。

「我……我都鍾意你。」佢講完，成塊面紅到好似個番茄咁。

我望住佢，忽然之間，覺得成個世界都變得好唔真實。

「你講真？」我問，把聲有啲震。

「嗯。」佢點咗頭。「由你第一次教我沖咖啡嗰陣，我就覺得你好特別。你同其他男人唔同。你唔會因為我細個就睇小我，你唔會因為我做錯嘢就鬧我。你好認真，好溫柔。你……你係我見過最好嘅人。」

我攬住佢，佢嘅手亦都慢慢放上我背脊。

如果可以嘅話。





我希望時間永遠停留呢一刻。