橙皮、橙汁、橙籽: Ch.8-一家之主

同阿蚊一齊之後，我好快就同佢父母提親。

佢屋企人，喺街市開糧油店。佢阿爸係一個好傳統嘅男人，阿媽就比較溫和。佢哋知道咗之後，反應好冷淡。

「你幾多歲？」阿爸問我。

「廿九。」我話。

佢沉默咗好耐，然後話：「你大我個女成十年。」





「我知。」我話。「但係我會照顧佢，我會俾最好嘅嘢佢。」

「你喺廣州有冇樓？」佢問。

「未有。」我話。「但係我同周仔開咗間舖頭，生意愈嚟愈好，好快就會有成績。」

「你話間舖？邊個嘅名吖？」佢問。

我沉默咗一陣，然後話：「暫時係用周仔親戚嘅名登記……但係實際營運係我哋兩個。」





「哦，即係唔係你嘅。」佢笑咗一下，嗰種笑，好諷刺。「生意呢啲嘢，今日好聽日未必好。我個女得十九歲，啱啱先出社會。你咁大個人，唔應該阻住佢。」

「我冇阻佢。」我話。「我成日都教佢嘢，我哋一齊進步。」

「你教佢嘢？」阿爸笑咗一下，嗰種笑，係好諷刺嘅笑。「你教佢啲咩？教佢點樣同個大十年嘅男人一齊？」

我個心沉咗落嚟。

阿媽就比較溫和，但係都係嗰句：「阿橙，你明唔明白，父母梗係想個女搵個年紀差唔多、條件好啲嘅人？你而家咩都未穩定，我哋點放心？」





「我會努力㗎！」我話。「你哋俾個機會我，我會證明俾你哋睇！」

佢哋冇應承，亦冇拒絕。佢哋只係話：「等我哋諗吓。」

呢個「諗吓」，一諗就諗咗好耐。

阿蚊同我講：「你唔好理我阿爸阿媽點講啦，我係同你一齊，唔係同佢哋一齊。」

「但係我想佢哋認同我。」我話。

「佢哋慢慢就會接受㗎啦。」佢安慰我。「你咁好，佢哋一定會鍾意你。」

我竟然天真到信咗佢。